14 Eylül 2009 Pazartesi

                                                                                                                                   ( Gözevleri 2 )




Yolculuk nereye?
Klavyenin tuşları arasında seksek oynuyorum. Geçmiş zaman aksak ritimleriyle gözlerime geri döndü.

Mevsim soğuk, nefesler tanıdık. Vagonun buğulu camından dışarıyı seyretmek istesem de karanlık peşi sıra götürür, alıp başımı giderim. Çocuk bakışlarım, olgun yaşıma baskın, gözlerim kendime döner.

Son binen yolcu hep ben oldum. Tren, gençliğim, özgürlüğüm, bilinmeyenim… Peron, çocukluğum, güvencem, geçmişim… Boyumdan büyük valizlerimle son basamağı yakalamak. Oyun gibi! ‘ Kaçıncı vagondu anne?’

Birbirimizden ayrı yazların sonu demekti rüzgârın peşine takılan yapraklar. Haydarpaşa Garı ayazdan kaçan bahar gibi sabırsız, sonbaharı beklerdi gençleşmek için. Valizler, peronlar dolusu telaşın, heyecanın, özlemin, hüznünü taşırdı. Tren, istasyonlar arası durdukça çoğalırdık biz. Varılacak yer hep vardı! Kalabalıktık…

Buluşma anı, her şeyi unutturur, yolculuk oyuna dönüşürdü.

Annelerin yolluk torbaları uçurma, istasyonlar hayalet şehir. Yorgun düştüğümüzde, omuzlar kuştüyü yastık…

Tren, heyecanla gidip özlemle döndüğüm çocukluğumun okul yoluydu. ‘Anne bu treni kim sürüyor? ’

Ne çok gelgitler yaşandı. Kuşetli. Yataklı. Pulman. Yolculuklar arası sular çekildi, sular boşaldı gözlerimden, dilimden, bedenimden…

Bildik yollarda, bildik istasyonlar. Hiç tanıyamadığımız makinistler. Ve ellerine teslim edilmiş yolculuklarla gittik! Dönüşleri sancılı zamanlara yayarak. ‘ Anne kimim ben? ’

Herkes inecek bir istasyon ararken kayboldum. Yol boyunca ezbere bildiğim istasyonlar değişmiş. Durakları karıştırdım, kaçırdım, şaşırdım. ‘Nerdeyim? ’ ..…Meşgul yalnızlığım kalabalıkta sırıtmadan telaşla gidiyor. Ritimler dokuz sekizlik, kimi zaman üç dörtlük, bazen dörtlük. Kim bilir kimi zaman ne? Tren her zaman ritmik! Çuçu papa- çu- papa- çupapa-çupapa çu……. Tren, yol. Tren, durak. Tren, oyun. Tren esaret, Tren, hayat… Makinist artık benim, yolculuk geçmişe, şimdiye, yarına, an-a!



                                                                                                                                                    2009

DİKMEN 1994 koreograflar günü